Hem psikolog hem de ‘oyuncakçı’ bir anne olunca doğal olarak çevredeki
insanların size ve çocuğunuza bakışı da bir değişik oluyor haliyle. Enteresan bir
takım önyargılar, çoğu zaman gıpta etmeler ve ne yazık ki zaman zaman acımasız
eleştirilere maruz kalma durumları yaşıyoruz kızımla birlikte.

Öncelikle şunu söylemeliyim;

Evet. ‘Ben psikoloğum’ demek insanlar üzerinde müthiş bir sihirli etki yaratıyor.
Özellikle çocuk yetiştirme konusunda bilir kişi oluyorsunuz ve teoride gerçekten
ne yapılması ve daha da önemlisi neyin yapılmaması gerektiğini biliyorsunuz.
Mezuniyetimden beri yaklaşık 13 senedir anne babalara bıdı bıdı konuştum ben.
Ama bu bıdı bıdı etmelerim bu senelerin son 3 senesinde epey bir yön değiştirdi.

3 yaşında dünya tatlısı bir kızım var. İsmi Nil. Nam-ı diğer Pıtır!

Zekids’in 2 kurucusundan biriyim. Görüldüğü üzere oyuncakçı ve psikolog bir anneye sahip olması açısından Pıtır görünüşte çok şanslı. Özellikle okul hayatının ilerki yıllarında oldukça havalı olacağı kesin. Ne de olsa oyuncak dükkanı sahibi. Her çocuk gibi Pıtır da oyuncak delisi. Reklamlardaki bütün oyuncakları ezbere biliyor ve her birini istiyor. Ve evet biz Pıtır’a televizyon seyrettiriyoruz hem de yemek yerken bile! İşte kendimin dikemediği söküklerden ilk aklıma geleni. Daha neler var neler.. Ama herbirine olmasa bile birçoğuna verecek bir açıklamam da var.

Yazayım istedim işte bunları. Eh yaş 3 olunca, okul hayatı da başlayınca hem
bir anne hem de psikolog gözüyle malzeme bollaştı. Belki bir nevi kayıt tutma,
belki de Zekids severlerle paylaşım isteği, bilmiyorum. Böyle bir yazı dizisi
yazmayı planladım. Aklıma gelenleri, dikkatimi çekenleri, başa çıktıklarım ve
başa çıkamadığım sorunları paylaşmak istedim.

Siz de yazın, yorum yapın, sorularınızı paylaşın isterim. Hayat paylaşınca güzel!
Hmmm evet ne yazık ki ben de reklam seviyorum/seyrediyorum.